Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (68) Ապրիլ 2017

Գրական-Մշակութային

ՓՈՒՆՋ ՄԸ ՔԵՐԹՈՒԱԾՆԵՐ՝ ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆԷՆ

kraganՄՈՒՍԱՅԻՍ..
Դուն միշտ եկար անակնկալ
Շանթի նման որ պատռէ երկինքն
Լոյսի շեղբով՝ հրեղէն լեզուակ
Փայլատակէ լոյսեր հրածին
Աշխարհն համակ խառնէ իրար
Ո՛վ իմ մուսաս հրաշածին....
 
Քանի անգամ պատահեցաւ
Որ քեզ կանչեմ մենութեանս մէջ
Աղերսանքով սրտապատառ
Բայց դուն երբեք զիս չլսես
Անարձագանգ թողուս իմ կանչն
Քու քմայքներով խորհրդահեւ...
 
Տարաժամին յայտնուեցար
Որ շփոթիմ ես դողահար
Փորձեմ բռնել ճաճանչն լոյսիդ
Խենթի նման հուրքովդ այրիմ
Եւ մնամ միշտ կարօտակէզ
Անյագ սիրով մը սիրահեւ...
 
Եւ մնամ միշտ քեզ սիրահար...Ե.Գ.
...........................
Ես աշխարհէն բան չեմ ուզեր
Միայն գարունս վերադառնար
Համակ խինդ էր, սէր, կարօտներ
Արեան եռքս վերադառնար...
 
Առանց գարնան, յոգնած կեանք է
Անկիրք, խոհեմ իմաստութիւն
Իսկ իմ հոգին դեռ խելառ է
Անկաղապար կենսարբեցում....
 
Ես դեռ կ'ուզեմ գարունն գրկել
Նոյնանալ խօլ տարերքին հետ
Կ'ուզեմ երթալ դաշտ ու անդեր
Խենթեցած հողն համբուրել....
 
Իմ մէջ դեռ կայ գիժը պարման
Որ կրակ ունի իր մէջ առկայծ
Առանց կրակի ապրի՞լ կ'ըլլայ
Խոհեմութեա՞մբ մը ծերացած....Ե.Գ.
...........................
Ժամանակի գգուանքը լուռ
Թել-թել խամրեց վարսերս հուր
Ամպ առ ամպ բերաւ թախիծ
Դիզեց հոգւոյս լոյս երկինքին....
 
Շոյանքն անոր հանապազօր
Ստուեր բերաւ քօղ առ քօղ
Աչքերուս վառ, արեգնափայլ
Լոյս ժպիտիս վարդաշուշան...
 
Թաւալքն անոր ակօս բացաւ
Ճակատիս վրայ վսեմափայլ
Իմաստնութեան հունտեր դրաւ
Որ ընձիւղին ու ծաղիկ տան...
 
Աւերներուդ դէմ յանդիման
Ես քեզ կ'օրհնեմ, ի՛մ ժամանակ
Զի պտուղն իմաստութեան
Քու գգուանքիդ եմ պարտական....Ե.Գ.
...........................
Արարումի լոյս պահերուս
Սուրբ խորանին հայ բառերուն
Մտքի, սրտի յոյզս թրթռուն
Կը մատուցեմ ես լուսաբոյր...
 
Պատարագին հոգենուէր
Մէն մի բառը ճաճանչ մըն է
Որ կաթոգին զիս կը գգուէ
Նոր սէր, գորով կը հաղորդէ...
 
Մէն մի բառը կեանք մըն է
Հին դարերէն եկած նուէր
Զոր իմ սրտիս մատուցումով
Կը համբուրեմ տենդով նորոգ...
 
Տէ՛ր, բառերը սուրբ հայկազնեան
Կենսանորոգ թող կայծկլտան
Չժանգոտին, չծերանան
Բառարանին մէջ հնացած...
Թող կենսատրոփ հոգի դառնան
Նորոգ հմայքով մը Մեծասքանչ...Ե.Գ.
...........................
Դժուար է զիս հասկնալը
Անչափ դիւրին ու բարդ եմ ես
Դիւրին ինչպէս դաշտի խոտը
Որ դալարի անձրեւէն ետք
Կանաչ-կանաչ ու յորդագեղ
Բայց խորշակէն կ'ըլլայ հրակէզ....
Դիւրին ինչպէս տերեւը պարզ
Որ կանաչի ամէն գարնան
Զմրուխտ-զմրուխտ կը շողշողայ
Յետոյ ոսկի, հուր կը զզենու
Աշնան գոյներ տխրադալուկ
Կ'երթայ հողին միաձուլուելու....
Դժուար է զիս հասկնալը
Իմ մէջ կ'ապրի գոյի խորհուրդն
Մերթ խաղաղ զերթ երկնի կապոյտն
Մերթ շանթ ու կայծ ահագնացունց....
Մերթ հանդարտիկ ծով կապուտակ
Երկնին ժպտող, փիրուզափայլ
Մերթ փոթորկոտ ալեաց շառաչ
Որ հուր ժայթքէ ահագնացայտ....
Հիւլէիս մէջ կայ խտացեալ
Տիեզերք մ'անհուն ու բարդիբարդ
Անդրադարձում հրաշանման
Երանգներու բիւրածաւալ....Ե.Գ.
...........................
Դուն պիտի երթաս սեփական ճամբէդ
Ա՛զգ իմ տանջահար, ա՛զգ իմ վշտակէզ
Իյնալ-ելլելով պիտ' ճամբադ հարթես
Լոյս հեռուներուն աչքդ դուն յառես...
 
Ճակատդ միշտ բաց, հոգիով անվեհեր
Խիղճիդ խորանին լոկ պիտի ծնկես
Խոստովանանքդ այնտեղ կատարես
Լուսոյ խորանին քու արարչաստեղծ...
 
Ցաւէդ պիտ' այրիս, մորմոքիս հրակէզ
Բայց տառապանքէդ լոյս պիտի քաղես
Այսպէս ես ապրեր միշտ դար ու դարեր
Լոյս ես արարեր ոգիով աներեր...
 
Դժուար է ուղիդ, ես այդ լաւ գիտեմ
Բայց այդ ընթացքն է լոկ երջանկաբեր
Որ տանի լոյսին ճաճանչահեղեղ
Ընդմէջ փուշերուն որ ոտքդ ճանկռեն...
 
Ճակատագիրդ այդ մագլցո՛ւմն է
Վերընթաց ուղին սէգ լեռներդ ի վեր
Որք գագաթներն երկինք կը խրեն
Ըմպելու ճաճանչն արեւին հրէ...
 
Ու թէ սայթաքիս դուն ուղեմոլոր
Ճամբադ լուսողող քեզ պիտի կանչէ
Քանզի ուխտեալն ես դուն հաւատաւոր
Լոյսին անստուեր ու ճաճանչագեղ...Ե.Գ.
...........................
Հիմա արդէն ուրի՛շ եմ ես
Չեմ հաւատար պարապ գովքին
Ասոր-անոր հաճոյ խօսքին
Ա՛լ միամիտ չեմ առաջուան պէս:
 
Կարկուտ տեղաց իմ բաց գլխուն
Քանի հարուած ես ստացայ
Արիւնեցաւ սիրտս փխրուն
Տառապանքէս ես սորվեցայ....
 
Սիրտս ա՛լ չի խայտար դիւրաւ
Շոյող խօսքին ականջ չի տար
Չեմ գիտեր բայց՝ կորո՞ւստ է սա
Թէ՞ գանձ անգին իմաստութեան....Ե.Գ.
...........................
Գիտեմ շատեր միշտ անտարբեր
Պիտի նային երկնած տողիս
Նոյնիսկ գուցէ արհամարհեն
Ճիգս վատնած մէն մի բառիս...
 
-Ո՞վ պիտ' կարդայ, ջանքդ է ի զուր
Հայ գի՞րք կարդալ այս օրերուն
Գնա՛ գործիդ, նետէ աղբին
Կամ դուն կարդա՛, ուրախացի՛ր...
 
Հոգիս շուարուն կը մտածէ
Կ'արժէ՞ տպել գիրս մշակած
Թէ՞ ան նիրհէ եթերին մէջ
Կամ թռիչք առնէ հողմահալած...
 
Բայց թէ գիրքի զայն վերածեմ
Գուցէ օր մը երանաւէտ
Գայ պատանի մը գանգրահեր
Բաժակ մը լոյս ըմպէ ատկէ...Ե.Գ.
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ