Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (85) Նոյեմբեր 2018

ՔԱՌԵԱԿՆԵՐ

ՔԱՌԵԱԿՆԵՐ ԿԱՄ ՔԱՌԱՏՈՂԵՐ

kragan
Սիրտը անչափ քմահաճ է
Ան իր ուզածն լոկ կը սիրէ
Հազար ճիգ ու ջանք ալ թափես
Յամառօրէն իրը կ'ընտրէ...
..................
Քիչեր միայն ճիշդը խօսին
Անկախ շահէն ու հաշիւէն
Մեծաւ մասամբ՝ խօսքը պղծեն
Յանուն գերհզօր իրենց շահին...
..................
Լաւ է մեռնիլ քան ստրուկ ապրիլ
Դաւաճանել համակ կեանքին
Ստրուկը մեռնի ամէն վայրկեան
Ազատ մարդը՝ լոկ մէկ անգամ...
..................
Բուռ մը երկինք լուսամուտէս
Շողեր սփռեց հոգիէս ներս
Երազս զայն բազմապատկեց
Անհուն երկինք զայն ընծայեց...
..................
Գիրս սիրտս բալասանեց
Դարձաւ վէրքիս սպեղանի
Կենաց աւիւն, աւիշ որպէս
Նոր բոյրերով օծեց հոգիս...
..................
Մարդիկ չեն ներեր ճախրանքը հոգւոյդ
Որով թեւածես երկինքը լազուր
Թռիչք առնես վեր իրենց մանրուքէն
Ու ստապատիր բիւր խաբկանքներէն....
..................
Սուտ է կապոյտը երկնքի
Երբ սրտիդ մէջ չկայ երկինք
Երբ երկինքը կապուտաջինջ
Չարտացոլար մէջն հոգիիդ...
..................
Ես խղճիս լոկ ունկն դրի
Խիղճիս համար աշխատեցայ
Թէ աշխարհն ալ իմ դէմ դառնայ
Ես խղճիս հետ պիտի ապրիմ...
..................
Լաւ է մեկնիլ անձայն, անբառ
Թող քեզ փնտռեն ու չգտնեն
Տեղդ զգան երբ ա՛լ չկաս
Թող ափսոսան ու աւաղեն...
..................
Եթէ շատ տաս քեզ կ'անարգեն
Կրնաս դառնալ ոտքի կոխան
Ամբոխը կոյր ի՞նչ իմանայ
Տքնանքդ լուռ, բերքդ լուսէ...
..................
Ընծաներուդ սրտի, մտքի
Դուն հատուցում մի սպասեր
Միայն ծիլ տան անոնք բերրի
Միտք, ոգիի հերկերուն մէջ...
..................
Մէկը գովերգեն անկախ իր շնորհքէն
Միւսը խարանեն՝ ինչո՞ւ, ո՞վ գիտէ
Սեւին՝ սպիտակ, սպիտակին՝ սեւ
Շահն ու հաշիւը՝ շիլ չափանիշ են...
..................
Արուեստը լուռ կը հառաչէ
Կորսուած որակն իր կը փնտռէ
Լոյսի դարուն լուսահեղձ է
Միջակութեանց հանդէսին մէջ...
..................
Ամբոխն խելառ ծափահարէ
Հտպիտին խենթ ու խեղկատակ
Արուեստագէտն անդին մենակ
Երազահեւ տողեր հիւսէ...
..................
Թէ երազիդ դուն տիրանաս
Կ'երջանկանաս վստահաբար
Բայց երազդ որպէս երազ
Կը դառնայ սոսկ մի աւերակ...
..................
Թէ սրտիդ մէջ Կաղանդ չըլլայ
Կաղանդի ծառն զարդ է պարապ
Պատրանք մը լոկ՝ քեզ յուշարար
Որ տարի մըն ալ սահեցաւ...
..................
Թէ որ խօսքդ տեղ չհասնի
Բառդ այլոց չհրավառէ
Լռութեանդ ապաստանիր
Բոցդ միայն թող քեզ այրէ...
..................
Սիրտը սրտին շատ խոր կը զգայ
Բառերը չեն նախապայման
Անքննելի լուռ կապ մը կայ
Անոնց միջեւ հրաշանման...
..................
Սիրտը օրէնք չունի երբեք
Մէկ կը պաղի, մէկ կը տաքնայ
Տերեւի պէս կը թրթռայ
Թէ որ սիւքը զայն համբուրէ...
..................
Հոգին մարդուն չի ծերանար
Թէ որ մաքուր պահես միշտ զայն
Ժանգն ու տիղմը տեղ չեն բռներ
Հոգւոյն վրայ որ բիւրեղ է....
..................
Հոգիդ ըլլայ պարզ ու անզարդ
Թէ որ զարդեր դնես վրան
Պիտ' կարենա՞յ վեր թեւածել
Ճախրել ազատ երկինքն ի վեր...
..................
Քիչեր կ'ըլլան ոգիով քաջ
Զանգուածին դէմ կենան մենակ
Այդ քիչերուն ուսին վրայ
Պատմութիւնը կ'երթայ յառաջ...
..................
Տուրք մի տար դուն բիւր բռնութեանց
Մտքիդ, սրտիդ, հոգւոյդ վրայ
Հաւատարիմ անձիդ մնա՛
Ներքին ես-իդ հետ ներդաշնակ...
..................
Ճշմարիտին եղիր հպատակ
Ճշմարիտը լոկ դաւանէ
Յայնժամ միայն ազատ կ'ըլլաս
Նոյնիսկ եթէ քեզ պարսաւեն...
..................
Պատանի սիրտս սիրեց կաթոգին
Մաքուր, անարատ սիրով սրբագին
Սէրն այդ առկայծեց իմ մութ օրերուս
Լոյսեր հրավառեց՝ բալասան հոգւոյս...
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ
..................