Ազատ Խօսք - Ելեկտրոնային Անկախ Պարբերաթերթ

կայք էջ : www.azadkhosk.com

Խմբագիր - Երան Գույումճեան

Թիւ (75) Դեկտեմբեր 2017

ԱԿՆԹԱՐԹՆԵՐ

antsoutarts1a

Ամէն ինչ խառնաշփոթի մէջ է....Ամէն ինչ իրար է խառնուած....Ո՞րն է ճիշդը, ո՞րն է սխալը....Ո՞րն է իրաւը, ո՞րն է սուտը...Ո՞րն է անկեղծը, ո՞րն է կեղծը....Կարծէք դիտումնաւոր կերպով, ամէն արժեչափ գլխիվայր է շրջուած, որպէսզի մարդիկ ապրին ուղեմոլոր, ուղեկորոյս...եւ խնկարկեն միայն սպառողական քաղաքակրթութեան քարոզած «ազատութեան», որ խորքին մէջ «չազատութիւն» է....նիւթին եւ նիւթապաշտութեան, ընչաքաղցութեան եւ շահամոլութեան նորօրեայ գերութիւն կամ ստրկամտութիւն, ուր ջնջուած են ազգ ու պատմութիւն, ընտանիք եւ ինքնութիւն, բարոյական ըմբռնումներ եւ առաքինութիւններ...
......................
Այլասերումը՝ հոգիներու տակաւ առ տակաւ աղճատումն է, բարոյական արժէքներու խաթարումը, սրբութիւններու պղծումը, մշակոյթի ապամշակութացումը.....տակաւին՝ մարդկային բնազդներու եւ կիրքերու վայրենացումն է ան, եւ քայլ առ քայլ մարդ էակի անմարդկայնացումը, անասնացումը....Մարդկային հոգին անեղծ եւ անխաթար պահելը դարձեր է ներկայ ժամանակներու թերեւս գերագոյն մարտահրաւէրը....եւ փրկութեան ուղին՝ մարդ-անհատին եւ ազգային հաւաքականութեան համար...
......................
Ապրելով կը սորվիս վստահիլ լոկ սեփական ոյժերուդ, չապաւինիլ ծանօթ-բարեկամի զօրավիգին....Ապրելով կը պնդանաս, կը զօրանաս, կաղնիին նման հաստարմատ, որ չի տատանուիր փչող քամիներէն...Ապրելով կը սորվիս արժեւորել դէմքերն ու դէպքերը, որպէս անցողիկ ակնթարթներ՝ ժամանակի լայնահուն տարածութեան մէջ... Կը դառնաս աւելի հանդուրժող, համբերատար, լայնախոհ կեանքի երեւոյթներուն նկատմամբ, որոնք քամիին նման կու գան ու կ'երթան անհետ....Կը սորվիս տեսնել ու ընկալել ամէն ինչ, որպէս հիւլէներ տիեզերական անսահմանութեան մէջ...: Այս բոլորը էական մասն են այն իմաստնութեան, որ կու գայ ժամանակին հետ, եւ զոր կարելի չէ սորվիլ միայն գիրքերէն, կամ գրասեղաննեու վրայ....եւ որուն համար կը վճարես յաճախ գուցէ շատ աւելի, քան ուսման բարձր վկայականի մը ձեռքբերման....
......................
Առողջ ինքնաքննադատութիւնը դրական լիցքեր կը հաղորդէ անհատին, փոխան ժխտականի, քանզի ան իր մէջ ունի նոր վճռակամութիւն, նոր յանձնառութիւն՝ դասեր քաղելու սեփական սխալէն, սխալներէն եւ խրատուիլ անոնցմէ....աւելի լաւ գալիքի մը կերտումին համար...Առանց նման ինքնաքննադատութեան, կեանքի ճահճացումը անխուսափելի է, քանզի կայ միշտ ինքնակատարելագործուելու անվերջ կենսընթաց...
......................
Զանգուածները կը քնացնեն տարբեր քնաբերներով, օրօրներով, ազատութեան անունով, մարդկային իրաւունքի անունով, բարօրութեան անունով....եւ կը սպառնան ջնջել ընտանիք ու ազգութիւն, հայրենիք ու պատմութիւն, դիմագիծ ու մշակոյթ...որպէսզի անոնք դառնան դիւրաւ կառավարելի, խամաճիկներու պէս ձեռնավարելի....
......................
Կը խօսին մարդկային իրաւունքներէն, բայց օր ցերեկով կը կոխկրտեն զանոնք...Կը խօսին մանկան իրաւունքներէն, յետոյ կը պղծեն զանոնք...Կը խօսին ազատութենէն, կը կիրառեն ստրկութեան նոր եղանակներ...Կը խօսին խղճի ազատութենէն, կը ներմուծեն ազգաքանդ աղանդներ...Կը խօսին ժողովրդավարութենէն, միտք ու հոգի կը բռնադատեն...Սա կը կոչուի 21-րդ դարի քաղաքակրթութիւն...
......................
Հինաւուրց ժամանակներուն, մեծագոյն պատիժ կը համարուէր աքսորը հայրենիքէն....քանզի սեփական հայրենիքէն աքսորուած մարդը կը դառնայ կէս-մարդ, արմատախիլ բոյս որ տակաւ կը կորսնցնէ իր բոյրն ու թոյրը, իր ինքնութիւնը հարազատ....Ներկայ ժամանակներուն, մարդը ինքնակամ ինքզինք կ'աքսորէ սեփական հայրենիքէն՝ «ո՛ւր հաց, հոն կա՛ց» տխուր մտայնութեամբ եւ կ'ինքնաքսորուի....այսինքն կը կորսնցնէ սեփական, հարազատ հոգին...
......................
Մեր անհատապաշտութիւնը գործեց եւ դեռ կը գործէ մեզի դէմ, որպէս ազգ ու հայոց երկիր...Մեզմէ ամէն մէկը կը խորհի որ ինքն է արժանաւորը, ինքն է ազգի ընտրեալը, ինքն է բանիմացը, ազգասէրը, նուիրեալը...եւ դժուարութեամբ կրնայ ընդունիլը ուրիշը, իր ազգակիցն ու հայրենակիցը որպէս այդպիսին..: Սա մեր գլխաւորագոյն արատներէն մէկն է որ աւեր կը գործէ ազգային-հաւաքական մեր կեանքէն ներս...
......................
Վտանգաւոր է այն ընկերութիւնը, ուր չափանիշները խախտուած են..., ուր քծնանքը, շողոքորթութիւնը ի պատուի են....ուր դիրքը, դրամը, շահը կը պայմանաւորեն ամէն վերաբերմունք....Նման ընկերութեան մէջ, սկզբունքային մարդը տեղ չունի եւ ասպարէզը ամբողջովին կը ձգուի պատեհապաշտ մարդկանց, որոնք կը զոհեն ամէն արժէք, բարոյական, մարդկային եւ ազգային սկզբունք յանուն սեփական շահի, շահերու ամրապնդման....եւ կը ծափահարուին ալ բարձրաղաղակ....
......................
Տգիտութենէն կը ծնի ամբարտաւանութիւնը, տգիտութենէն կը ծնի գոռոզամտութիւնը, տգիտութենէն կը ծնի մոլեռանդութիւնը, տգիտութենէն կը ծնի բացարձակատիրութիւնը, տգիտութենէն կը ծնի անհանդուրժողութիւնը եւ անկէ ածանցեալ ամէն չարիք....
......................
Վերջին հաշուով, մարդ իր խղճին է հաշուետու....իր ըրածին ու չըրածին համար....իր լաւին ու վատին համար...Խիղճը՝ եթէ առողջ մնացած է ան, կ'արժեւորէ մեր վարքն ու արարքները....անդորրաւէտ ուրախութիւն պարգեւելով մեզի, եթէ բարի խօսք ու գործ ենք ըրած....եւ ահեղ դատաստանի կոչելով մեզ, եթէ չարին ենք սպասարկած....Խիղճը Աստուծոյ ձայնն է մեզմէ իւրաքանչիւրին մէջ, զոր կարելի չէ առ յաւէտ լռեցնել....
......................
Ստահակին վերջին ապաւէնը իր հայրենասիրութիւնն է, ըսուած է իրաւացիօրէն...., քանզի այնքան շատ են անոնք, որ երդում-պատառ կ'ըլլան իրենց հայրենանուէր գործունէութեան համար, ինքնագովութեան գագաթնակէտին հասցնելով իրենց հայրենասիրական ա՛յս կամ ա՛յն գործի փառաբանումը....Բայց եթէ քերես գովաբանուած «հայրենասիրութեան» արտաքին կեղեւը, կը յայտնուի ամենայն յստակութեամբ տուեալ անձին կամ անձերուն եսամոլութիւնը, փառամոլութիւնը...., «Հայրենասիրութեան» պիտակին տակ՝ սեփական փառքը հիւսելու մոլեգին մարմաջը.... Իրաւ հայրենասիրութիւնը լուռ եւ անաղմուկ գործ է, լուռ եւ անսակարկ նուիրում, որ կը խորշի գովեստէ, ինքնապարծանքէ, ինքնաթմբկահարումէ...
......................
Սորվելու ընթացքը դժուարին է: Ան կը պահանջէ աշակերտի բացմտութիւն, աշակերտի խոնարհութիւն, աշակերտի ընկալունակութիւն, յամառ եւ հետեւողական աշխատանք, սեփական սխալը կամ տգիտութիւնը ընդունելու համեստութիւն, սորվածը փորձարկելու եւ իւրացնելու կամք...: Յատկութիւններ՝ որոնցմէ զուրկ կը մնան շատ-շատեր, իրենց ողջ կեանքին ընթացքին...
......................
Փորձառութեանց ոսկեայ շարան՝ կեանք մը համակ, երբեմն ուրախ ու ցնծագին, յաճախ ցաւոտ եւ տրտմագին, բայց միշտ ալ թանկ, իմաստալից....տակաւ կուտակուող, մեզ լիցքաւորող, մեզ իմաստնացնող...: Բայց կա՞յ սահման իմաստնացման մեր սահմանափակ մարդկային կեանքին մէջ, ուր իւրաքանչիւր օրուան հետ՝ մեզի կը թուի թէ պիտի ապրինք առաւել իմաստնացած, հետագային նորէն ու նորէն անդրադառնալու համար որ ամէն ինչ յարաբերական է...եւ չկայ բացարձակ իմաստնացում՝ գոնէ այս կեանքի պայմաններուն ներքոյ...
......................
Այս խարխուլ նաւը կարենալ ափ հանելու համար, մեզի պէտք են, պիտի ըսէր Վազգէն Շուշանեան, երիտասարդ, յանդուգն եւ առաւելագոյն հայեր....Ներկայիս եւս, որքա՛ն էական կարիքը ունինք նման հայերու, որոնք հայու ոգիով եւ հոգիով ըլլան յանդուգն եւ առաւելագոյն հայեր, ոչ՝ անպայման ֆիզիքական տարիքով երիտասարդ, բայց ներքին ուժականութեամբ....Մենք պիտի ջրդեղենք այդ ոգին, չյանձնուինք ճակատագրի չար ու նենգ խաղերուն, այլ մենք կերտենք զայն՝ մեր մաքառումով ու ոգորումով, վճռակամութեամբ եւ արժանապատուութեամբ....Մեր ճակատագիրը մեզմէ է կախեալ գերազանցօրէն: Իսկ կատարուած իրողութիւնները մեղկօրէն ընդունիլը տկարութիւն է որոշապէս: Ազգեր մեծ կ'ընծաուին այն պողպատեայ կամքով զոր ի յայտ կը բերեն անոնք ի խնդիր իրենց ազգային էութեան իրագործման...
ԵՐԱՆ ԳՈՒՅՈՒՄՃԵԱՆ